خیلی برام جالبه که آدما هر کدوم یه قیمتی دارن .

چرا آدما حاضرند ارزش و شخصیت خودشون رو فقط به خاطر جلب نظر دیگران بیرون بریزند ، تازه اونم جلب نظری که موقتی هسته که ای کاش لااقل دایمی بود .

مثلا همین خنده های زورکی بین چند نفر که مثلا دارند حرفای اونی رو که پیشش نشستن و میخوان هندونه بدن زیر بغلش و در ضمن خودشون رو هم مثل اون نشون بدن یا الکی تاییدش کنن .

تازه از اونای دیگه هم توقع دارن که مثل اونا باشن و توی این معامله شرمت کنن . واقعا که این شخصیت فروشی تهوع آوره .